Не те одбрав јас. Срцето е виновно. Тоа никогаш не чека решение. Ако се вљуби – се вљубува… И толку. Срцето има мислење… Понекогаш тагува, дека те нема тебе.. Се затвора и плаче.. Како облак. Солзите му се светли. И неможам да ги сопрам и .. не можам. Понекогаш умот ми вели – Не го сакај!, не требе! Но тоа ми се насмевнува молчеливо и не верува.. не верува..
Ќе те боли. повторувам – Не сакај! Бесмислено е да го правиш тоа! Нели знаеш дека љубовта е ранлива? Или сакаш на почеток да страдаш.. Срцето не ме слуша.. И сака. Не се лути, кој те избрал. Не сака ништо, ништо за љубовта. Но просто има потреба да дава.