Ние, луѓето, често се оставаме да бидеме обземени од чувството на вина, бес или омраза. И тоа не разјадува од внатре, не ни дава мир, спокојство, воздух и среќа…Кажете сега: “Дали вреди?”.
Не, се разбира! И знаете ли? Има едно решение на овие и речиси сите други проблеми. Простувањето! Тоа е најголемиот лек за душата.
Без разлика што сме преживеале, ние заслужуваме да простиме. Да, ние заслужуваме! Бидејќи така се ослободуваме од негативите на минатото и си дозволуваме да имаме една подобра иднина.
Да даваш прошка, значи да се скаш себе и затоа најважно е прво да се научиме да си простуваме на себе. Тоа значи да се прифатиме такви какви што сме, да ги прифатиме своите грешки и да престанеме да се обвинуваме за нив. Бидејќи да чувствуваме вина за она што претставуваме или сме го направиле не води до ништо друго освен до пропаст. Уште поважно е што правиме потоа!
Второто најважно нешто е да им простуваме на другите! Едно од најголемите достигнувања, кои можеме да ги направиме во името на среќата, е токму тоа. Во повеќето случаи не сваќаме дека правејќи го тоа, ние всушност си помагаме на себе. Не сваќаме дека и простувањето не е оправдување за гревовите на другите, туку начин да се ослободиме од нив.
Да му простиш на некој друг не значи дека ја одобруваш неговата постапка или дека таа не е лоша. Да простиш значи да сватиш дека ти си твојата среќа и да си дозволиш да бидеш над надворешните околности, кои се обидуваат да те здробат.
Затоа, пријатели, давајќи прошка, ние секогаш го правиме светот околу себе поубав!