Си бил еден старец кој живеел со својот син, снаа и внук.
Кога западнал во длабока старост, повеќе не бил во можност да јаде нормално, бидејќи неговите раце се треселе, поради што понекогаш му паѓала храната од раце.
Еден ден на старецот му паднала чинијата со храна и се скршила, на што неговата снаа многу се налутила и побарала од сопругот да најде некое решение.
Синот размислил, па одлучил да направи дрвен сад за неговиот татко, за да не ја истура храната на под. Синот и снаата почнале многу често да го тераат старецот да јаде сам, одвоен од семејството.
Старецот бил многу тажен поради чувството дека е отфрлен од семејството на стари денови и присилен да јаде сам додека сите останати членови на семејството јадат заедно.
Како што одминувало времето, забраните од страна на синот и снаата се повеќе се зголемувале, и старецот повеќе не можел да го поднесе тоа…
По неколку месеци старецот починал.
Откако ритуалот на испраќање се завршил, сопружниците сакале да се ослободат од старите работи на дедото, па им ги дале на сиромашните.
Одеднаш внукот дотрчал и го земал дрвениот сад, на што неговиот татко прашал: “За што ти е тој дрвен сад? Што ќе правиш со него?”
Момчето одговорило:
“Сакам да го зачувам, за да можам да ве хранам тебе и мама кога ќе остарете како дедо”.