Имало едно време, едно мало бебенце кое сакало да излезе од утробата на мајка си на виделина. На денот, кога требало да се роди, тоа отишло кај Бог и го прашало загрижено:
-Господе, јас сум толку мало и незаштитено. Што ќе правам, како ќе живеам на Земјата? Како ќе се справам со сите тешкотии таму?
Бог се насмевнал и одговорил:
-Не грижи се, дете мое. Го избрав за тебе најдобриот и најверниот меѓу сите ангели тука и ќе го пратам кај тебе на Земјата. Овој ангел ќе те очекува таму со огромна возбуда и трепет да се појавиш, а потоа ќе се грижи за тебе и ќе ти помага во се.
А бебето повторно прашало:
-Но, Господи, јас не го знам јазикот кој го зборуваат луѓето на Земјата. Како ќе разберам што ми велат?
-И за тоа не се грижи. Твојот ангел многу внимателно и трпеливо ќе те научи на новиот јазик. Секогаш ќе ти зборува со љубов и нежност, ќе те нарекува со мили и ласкави зборови. Секоја вечер ќе ти пее приспивни песни. И така многу лесно и брзо ќе научиш се…
И покрај сите овие уверувања сепак, бебето пак не можело да го надмине стравот. И уште еднаш запрашало:
-Господи, тука сите зборуваат дека на Земјата има многу зла. Велат дека и луѓето таму биле лоши. А јас сум само едно малечко бебе, како ќе се справам со нив, како ќе преживеам таму?
-И за тоа сум мислел дета мое…-одговорил Бог. –Твојот ангел цело време ќе се грижи за тебе и ќе те чува од секакви опасности. Ќе те штити и брани дури по цена на сопствениот живот. Така што не грижи се за тоа…
Во тој момент се слушнала некаква врева. Тоа биле гласови од Земјата. Што значело дека е време бебто да тргне.
Чувствувајќи го тоа, во последниот миг бебето запрашало:
-Господи, но ти не ми кажа како се вика мојот ангел на земјата. Како ќе го препознаам?
Бог се насмевнал и тивко рекол:
-Не е важно, кое е името. Ти ќе го викаш твојот ангел..мамо!